Klasik Türk Edebiyatı
gazel #147
Olmasa her ḳavme Ḥaḳḳdan reh-nümā zevc-i Beṭül / Anlara rūzü’l-ḳıyāmetde şefḭʿ olmaz resūl
Bilmeyen anıñ ṣıfatın küll-i mevcūdāta aṣl / Aṣl-ı ferʿḭn bilmedi ol ṭabʿ-ı bed-ṭıynet uṣūl
Küfr-ile ḳıldı ḫıyānet ol diyānet ser nigūn / Şol emānet kim oña oldı ezel günde ḫumūl
Şol ceḫālet vādisinde ḳāldı güm-rāh delḭl / Ẕālim oldı nefsine ẓulm étdi çün ḳavm-i cühūl
Ḥaḳḳ ṭarḭḳinde bu ʿözr-i lengi ḳoy merdāne çek / Çünki oldun ḥāmil-i bār-ı emānet [iżūl]
Dāmen-i āl-i ʿabāyı ḳoyma elden ola tā / Dünyā u ʿuḳbāda cümle ḥācetiñ olmaz ḳabūl
Cehd ḳıl tā olasın maḳbūl-ı dergāh-ı ʿAlḭ / Cinn u inse murtażādır fārıḳ u ẕerrād ḳabūl
Ḳıl taḥammül cevrine ey vaṣl-ı maḥbūb isteyen / İncime her bḭ-ḫaberden olma her ġamdan melūl
Sḭnesinde olmasa her bendeniñ mihr-i ʿAlḭ / Eylemez anıñ serā-yı ḳalbine raḥmet nüzūl
Olmasa her şeyḫ ṣūfḭ gerʿAlḭniñ peyrevi / Azdurur deşt-i żelāletde onı mekr-ile ġul
Emreyle bu ʿilmi idrāk-i ʿaḳlıñ ey beşer / Saʿy-ilen şāh-ı velayet ḳullarından iste yol
Caʿferḭdir Himmetḭ semʿine peyġamber özge ḳul / Yā taṣavvūf yā tenāsüḫ yā teselsül yā ḥulūl