Klasik Türk Edebiyatı
gazel #123
Mihr-i Ḥaydardan göñül ḳaṣrında Rūşen eyle şemʿ / Rūşen olmaz cān gözi ger yanmasa bir beyle şemʿ
Almadı tā āteş-i ʿaşḳ ʿAlḭden bir şerer / Çekmedi ḫurşḭd-i ʿālem-tāb tek bir şuʿle şemʿ
Āstān-ı Ḥaydara yüz sürmeyince geymedi / Tāc-ı zerrḭn başına egnine yaşıl ḥilye şemʿ
Ḫalvet-i sulṭāna maḥremi olur ʿaşḳ-ile tā / Vérmese minḳāş-ı ferrāşına evvel kelle şemʿ
Tā ebed cürm-i kesāfetden çıḫub olmazdı nūr / Nār-ı ʿaşḳa cismini göndermeseydi cümle şemʿ
Miŝl-i ḳaḳnus per u bālın yandurur pervāne tek / Mir-şikārıdır ki oddan māşamḭş bir ṭabla şemʿ
ʿĀlem-i ḥikmetde her pervāne bir ʿankā-imiş / Maʿnḭ-yi ṣūretde ol ʿanḳāya ḳaf-ı ḳulle şemʿ
Her ṭarafdan ehl-i meclis oña döndermiş yüzin / Olmış ol cemiʿyyete ḳāʾimmaḳām u ḳıble şemʿ
Cemʿ içinde sordı menden bir ḥarḭf-i Ḥaḳḳ-şinās / Dédi ey ʿārif neden yandurmaz ehl-i Ḥille şemʿ
Men dédim ki şemʿ insān bezmine lāyıḳdurur / Pāygāh içinde neyler yandurub ḫar gelle şemʿ
Şemʿ olan yerde şarāb-ı şāhid u muṭrib gerek / Yaḫmasun taḳlḭd-ile pes baḫḭl u süflā şemʿ
Ehl-i ʿaşḳın bezmi cennet gülşenidir Himmetḭ / Beñzer ol gülşendeki bir sebz u ḫurrem naḫle şemʿ