Klasik Türk Edebiyatı

gazel #140

1

Ḳāsım-ı ḫān-ı velāyet sāḳi-yi bezm-i ezel / Ḥumm-ı vaḥdetden bize baḫş-eyledi ḫamse ʿasel

2

Zümre-yi aḥbāb içün esretdi cām-ı Ḥaydar / Ṣūfiyā mest-i mey sanma lḭkin köhne miŝāl

3

Müʾmḭn oldur kim ola şāh-ı emḭr-i murtażā / Pes münāfıḳdur anıñlan ḳılmayan terk-i cedel

4

Reh-nümāsın bilmeyenler daʿvḭ-yi islām éder / Kaʿbe içinde perestiş eyler ol Lāt Ḥubel

5

Bed ʿameldir her kimiñ cānında vardur buġż-ı āl / Bendeye şāh-ı velāyet mihridür ḫayru’l-ʿemel

6

Kim ki Ḥaydar çākeridir ol çekübdür ḫaṭṭ-ı ʿafv / Nāme-yi āʿmālına anıñ kerḭm u lem-yezel

7

ʿAşḳ-ilen her dem ʿAlḭ medḫinde anı ṣarf ḳıl / ʿĀḳıbet çün ḫarc olur bu naḳd-i ʿömr-i bedel

8

İtleriniñ pāyına sal başıñı ol serveriñ / Gelmedin nā-geh meṭā ʿiçün cān peyk-i ecel

9

Fānḭdür dünyā-yı dūn-perver anıñ bünyādı sust / Mülk-i bāḳḭ mihr-i Ḥaydardır binā-yı bḭ-ḫalel

10

Çalmayınca tā velāyet sikkesin żarrāb aña / Rāyic olmaz ʿaşḳ bāzārında her ḳalb-i daġal

11

Leyletü’l-isrāda yoldaşı ʿAlḭdir Aḥmediñ / Lḭmaʿallah vaḳtdir hḭç kimseye olmaz maḥal

12

Himmetḭ ol Ḥaydar-ı düldül-sevārıñ ʿaşḳına / Başıñı tob ḳolunu çevgān édüb meydāne gel