Klasik Türk Edebiyatı
gazel #140
Ḳāsım-ı ḫān-ı velāyet sāḳi-yi bezm-i ezel / Ḥumm-ı vaḥdetden bize baḫş-eyledi ḫamse ʿasel
Zümre-yi aḥbāb içün esretdi cām-ı Ḥaydar / Ṣūfiyā mest-i mey sanma lḭkin köhne miŝāl
Müʾmḭn oldur kim ola şāh-ı emḭr-i murtażā / Pes münāfıḳdur anıñlan ḳılmayan terk-i cedel
Reh-nümāsın bilmeyenler daʿvḭ-yi islām éder / Kaʿbe içinde perestiş eyler ol Lāt Ḥubel
Bed ʿameldir her kimiñ cānında vardur buġż-ı āl / Bendeye şāh-ı velāyet mihridür ḫayru’l-ʿemel
Kim ki Ḥaydar çākeridir ol çekübdür ḫaṭṭ-ı ʿafv / Nāme-yi āʿmālına anıñ kerḭm u lem-yezel
ʿAşḳ-ilen her dem ʿAlḭ medḫinde anı ṣarf ḳıl / ʿĀḳıbet çün ḫarc olur bu naḳd-i ʿömr-i bedel
İtleriniñ pāyına sal başıñı ol serveriñ / Gelmedin nā-geh meṭā ʿiçün cān peyk-i ecel
Fānḭdür dünyā-yı dūn-perver anıñ bünyādı sust / Mülk-i bāḳḭ mihr-i Ḥaydardır binā-yı bḭ-ḫalel
Çalmayınca tā velāyet sikkesin żarrāb aña / Rāyic olmaz ʿaşḳ bāzārında her ḳalb-i daġal
Leyletü’l-isrāda yoldaşı ʿAlḭdir Aḥmediñ / Lḭmaʿallah vaḳtdir hḭç kimseye olmaz maḥal
Himmetḭ ol Ḥaydar-ı düldül-sevārıñ ʿaşḳına / Başıñı tob ḳolunu çevgān édüb meydāne gel