Klasik Türk Edebiyatı
gazel #127
İtmiş güşāde bir gül-i ra‘nā-yı Gülşenī / Açmış bu bāġda gül-i zībā-yı Gülşenī
İtmiş Ḫalīli āteş-i tevḥīd içinde nūr / Te’sīr-i şevḳ-i vecd ile esmā-yı Gülşenī
Gülzār-ı vaḥdet içre açup berg-i rūlaruñ / Olm ış hezār-ẕikr ile şeydā-yı Gülşenī
Sünbüllerüñ açarsa n’ola ravża-i behişt / Gīsū-yı müşg-zāy-ı ‘ıṭr-sā-yı Gülşenī
Olmış o baḥr-i vaḥdet içinde ṣadef gibi / Ġalṭān-ı ‘ışḳ ile dür-i yektā-yı Gülşenī
Teşbīh olur mı gülşen içinde bu nergise / Çeşm-i Ḫudā-yı dīde-i bīnā-yı Gülşenī
Destinde ġonca ṣanma o nev-sebz-i şāḫ-ı gül / Ṣundı şarāb-ı gül ile mīnā-yı Gülşenī
Ḥāl-i ‘iẕār-ı feyżidür ārāyiş-i cemāl / Cennetde ḥūriyāna bu sevdā-yı Gülşenī
Giymez bu çarḫ-ı aṭlası virse felek aña / Berg-i gül oldı ḥulle-i ḫārā-yı Gülşenī
Olsa ‘abāları varaḳ-ı gül ile sirişt / Güldür gül oġlıdur gül-i ḥamrā-yı Gülşenī
Enfās-ı tayyibeyle beni ḥiṣṣe-mend idüp / Ḫāliṣ virür murādını mevlā-yı Gülşenī