Cān ḳaṣdına ḳurşandı ol Türk-tḭġ-ı tḭrkeş / “Ger ser-reved dil u cān key mḭkuşend tḭr-keş”

Meydān içinde eyler cevlān u Türk-tāzḭ / Yetmez ʿinānına el mind-i semend ser-keş

Ol māh ḳıldı andan aheng-i seyr-i miʿrāc / Cebreʾḭl o géce oldı bir peyk ġāşiye-keş

Her tār-ı ṭurrasından aṣıldı miñ melāik / Maḥzūn-ı dil-perḭşān āşüfte u müşevveş

Hem nūr-ı pertevinden keyvān-ı yeddi eyvān / Nā-geh niḳābın aldı ol dil-rubā-yı mehveş

Ṭayy ḳıldı lā-mekānı girdi ḥarem-serāye / Açdı anıñ çün ol dem ferrāş-ı ʿarş-mefreş

Şāh-ı ḳadḭmi gördi anda ḥabḭb-i raḥmān / Ey merd-i ṣāḥib-idrāk añla bu remz-i ḫoş-ḫoş

Vaḥdetde keŝret olmaz ey ʿārif-i muvaḥḥid / Maʿnḭde bir ʿadūdur bu çār u penc u hem şeş

Sulṭān-ı mülk-i maʿnḭ Ḥaḳḳıñ velḭsi yaʿni / Çıḫdı aña ḥacerden bir tund-ı ḫunük ebreş

Oldı süvāre çekdi bir ḫancer-i dü-peyker / Ḫūn-ı ʿadūdan étdi buʿarṣa-yı münaḳḳaş

Ger ḳılmaz ise fermān aṣlen yeryüzünde / Yél esmez u su aḫmaz çekmez zebān-ı āteş

Ey Himmetḭ ʿAlḭniñ mihr-giyāhı mihr / Ḳalb-i siyāhı eyler çün kḭmyāyı bḭ-ġaş