Klasik Türk Edebiyatı
gazel #120
Bu şeb zānū-nişīn olmış o büt āyīne rūlarla / O gīsūlar dökilmiş ṣafḥ-ı rūya resm-i hūlarla
Hezārān nüsḥa-i evrāḳ-ı gül devr itdüm ‘ālemde / Reg-i sırr-ı femüñden bir nişān yoḳ güft ü gūlarla
Dil oldı leylī-i zülfüñle ḳanber gibi āşüfte / Ki gitmez pīş-i çeşmümden ḥayālüñ ārzūlarla
Hezāruñ gördi gülşen sen gibi ey ġonca-fem yoḳdur / Dimāġ-ı ‘ıṭrı çāk itmiş bu zülf-i müşg-būlarla
Ṭutışdı kūçe-i dil şu‘le-i mihrüñle ey meh-rū / Yetişdi āteşüm söndürmege rindān sebūlarla
Boġazdan aḳaraḳ yelken ḳapatdı keştī-i sāġar / Leb-i cūya ḥabābāsā düşüp rengīn ṣularla
Olup şermende-i būs-ı ‘iẕārı meclis-i meyde / Enār-ı nuḳl-i leb oldı müyesser āb-rūlarla
Miyān-ı ḫaṭ u zülf ü perçemüñle ḳīl ü ḳāl itmiş / Bu şeb diḳḳatle zāhid itdi mi baḥs mū-be-mūlarla
Felekde ḫāhiş-i neyl-i meveddet böyledür Ḫāliṣ / Bulınmış intiḳām-ı leẕẕet-i vuṣlat ‘adūlarla