Klasik Türk Edebiyatı
gazel #144
Dem-be-dem ey ʿandelḭb-i gülsitān-ı cān u dil / Ḥaydarı medḥ eyle tā kim terpenür aġzıñda dil
Fażl içinde Ḥaydarıñ meddāḥıdır ol fażl-ı hū / Sen daḫı cisminde cān oldıḳca medḥin söylegil
Tekye ḳılma iʿtibārı yoḫdur uşbu ṣūretin / ʿĀḳıbet zāʾil çünkim olur bu naḳş-ı āb-ı gil
Olmaya tā kim bu nuṭḳuñ bend ola vaḳt-i suʾāl / Ḳalmaya ol dem mecāliñ ḳalasın ḫār u ḫicil
Nuṭḳıñı senden ala ḳahr-ile ḳahhār-ı ġayūr / Olasın ḥayvān-ı ṣāmit şermsār u münfaʿil
Ḫilḳatiñ tebdḭl olur insānḭden taġyḭr éder / Kim olur damuda rūḥuñ ḫūk ḫırṣa muttaṣıl
Gel gel imdi bu vücūduñ taḫtına sulṭān-iken / Ḥaydarıñ aḥbābına yār ol ʿadūsından kesḭl
Muttaṣıldır ẕātına Ḥaḳḳıñ ḥaḳḭḳatde ʿAlḭ / Pes velāyet bil uluhiyyetden olmaz münfaʿil
Ḳāḍı-yı ʿādil ḳabūl étmez degildir muʿteber / Ẓāhiren bir hüccetin üstünde yoḫdur seçil
Ḳavl-i Ḥaḳḳdır cennete girmez ʿAlḭniñ düşmeni / Uşbu yolda geçmeyende süft-i sūzenden ibil
Ehl-i beyte ʿarż-ı ḭmān eyle ger cennet gerek / Yaʿni müʾminler mekānıdır behişt-i muʿtedil
Ger cemāl-ı Ḥaydarı görmek dilerseŋ Himmetḭ / Ṣayḳal-ı mihr-ile cān āyinesinden zengi sil