Klasik Türk Edebiyatı
gazel #159
Yā ʿAlḭ u yā ʿAlḭ “ente kerḭm u raḥḭm” / Lemyezel u lā yezāl maẓhar-ı ẕāt-ı ḳadḭm
ʿĀlem-i esrār-ı ġayb yoḫ bu söze şek-i reyb / ʿĀrif-i nūn ve’l-ḳalem rezm-i elif lām mḭm
Olmadı vāḳıf senin ʿilmiñe ey sırr-ı hū / Ney beşer ney melek u ġayr-ı ḫudā-yı ʿalḭm
Ey mālik-i yevmi’d-dḭn sende görindi yaḳḭn / Ḳudret-i yuḥyḭu’l-iẓām ḥikmet-i dehr-i remḭm
Cān vérüben cān alan sırr-ı ḥayāt u memāt / Nuṭḳ-ı faṣḭḥ u mesḭḥ ḍarb-ı ʿasā-yı kerḭm
Vālḭ-yi fermān-güẕār Ḥaydar u bā-ẕülfiḳār / Müʾmine ʿavn-ı muʿḭn ḳātil-i dḭv-i recḭm
Ḥākim-i kevn u mekān ḳuṭb-ı zemḭn u zemān / Ḳāsım-ı ḫuld u saḳar dār-ı naʿḭm u cehḭm
Ṣıdḳ-ile her kim dutar dāmeniñ ol serveriñ / Gelmez anıñ cānına ḥaşr-ı ḳıyāmetde bḭm
Kim ki bugün āteş-i ʿaşḳına cān yaḫmadı / Nuḳra-yı ḫāliṣ kimi olmadı ḳalb-i selḭm
Bu’l-Ḥasan u bū-turāb nūr-ı meh-i āftāb / Ḳuvvet u ḥavl u velā yaʿni ʿAlḭyyü’l-ʿaẓḭm
Şāh-ı viṣāliñ eyler Himmetḭ-yi derd-mend / Ṭālib-i dünyā kimi istemez esbāb u sḭm