Klasik Türk Edebiyatı
kaside #4
Dem-ā-dem ʿaşḳ ile ṣad çāk iden ceyb u giribānı / İder zertār-ı tevfīḳ ile tezyīn ḫāme-i cānı
Olanlar rākib-i esb-i tevekkül ḳavle almazlar / Hücūm-ı leşger-i pür-zūr-ı ġūlān-ı beyābānı
Ṣalanlar keşti-i tedbīrini deryā-yı taḳdīre / ʿAceb hiçe ṣayarlar rūzigār-ı mevc-i ṭūfānı
Olan yaʿni tevekkültü ʿalellāh bendine beste / Ṭolaşmaz beyhude dīvāneveş bu deşt-i devranı
Bilen çün bir nefesdir mūcib-i ibkā vü ifnāsı / Alur mı dīde-i āmāle şemʿ-i bezm-i ekvānı
Bilürken ber-hevā oldıġını evrāḳ u ezhārı / Neden aldım nigāh-ı iʿtibāre bu gülistanı
Hevā-yı nefs ile nāgāh düşdüm bir cedelgāha hem / Cirid oynar dem-ā-dem birbiriyle cünd-i şeyṭāni
ʿAceb bir ḳalaʿ-yi endīşede ḥaps oldı canım kim / Sipeh-sālār-ı miḫnetdir civārında nigehbānı
Göñül bir ḫāne-i pür-bime dāḫil oldı kim her bār / Keder nāmına bir bed-aḫter eyler idi derbāni
Zimām-ı esb-i taḳdīri alaydım deşt-i tedbīre / Bu ḫāşāk-ı kederden ḳurtarırdım belki dāmānı
Sipihr-i dūne yā Rābb keremler eyle gün göster / Ḥicāb itsün anub bu itdigi cevr-i firāvānı
Görünsün afitāb-ı şād-mānı subḥ-ı maḳṣadda / Unutsun baḫt-ı ḫāb ālūdımız rūyāda efġānı
Göñül kim nīş-i miḥnet ile çok ṭolmış boşanmışdur / Leb-ā-leb eyle ḳand-ı lüṭfıñ ile ol nemekdānı
Gülistān-ı tenimde güller açdı dāġ-ı hūn ālūd / Bahār-ı miḥnetüñ müjgānım oldı ebr-i nīsānı
Ḫudāya küşte-i ʿisyānımız müstaġrıḳ olsun tā / Ki yoḳdur mevc-i baḥr-ı raḥmetiniñ ḥadd u pāyānı
Sürüb rūy-ı niyāzı ḫāk-ı dergāhıña ḳan aġlar / Yed-i luṭfıñ ile sil eşk-i çeşm-i cān-ı nālānı
Bugün üftān u hīzān dergeh-ı vālāña gelmişdür / ʿİnāyet eyle şād it Nūrī-i pür-cürm ü ʿiṣyānı