Klasik Türk Edebiyatı
gazel #117
Bu şeb baḥs itdi tār-ı zülf o meh-peyker ḫuṣūṣında / Nedür ol zīver āyā mihr-i pür-enver ḫuṣūṣında
Hemān naḳş-ı der-āġūş-ı miyānı itmede taḳlīd / Dilüm ḥasretle reşk-endāzdur çenber ḫuṣūṣında
Reg-i āb-ı güher mi la‘li yoḫsa reng-i meyden mi / Olur muḥtāc ehl-i ḫībre engüşter ḫuṣūṣında
Ṭıfılken ḳāle gelmez nükte söyler çeşm-i gūyāsı / Nigeh bir ḥāfıẓ-ı çābük-zebān ezber ḫuṣūṣında
Lebinden emr-i ḳulḳul olsa da sırr-ı dehen çıḳmaz / ‘Aceb ḫayretdeyüm mīnā ile sāġar ḫuṣūṣında
Hele bintü’ş-şefeyle duḫt-ı rez düşdi ‘aceb zevce / Ki bilmem kilk ile mīnā gibi şevher ḫuṣūṣında
Açar ‘aksi daḫı āyīnede āġūş açarsa yār / Hele meftūnı olmaz var mıdur dil-ber ḫuṣūṣında
Eṭibbā ma‘den-i la‘le daḫı bir ḫāsiyet yazmış / Henūz añlanmaduḳ ma‘cūndur cevher ḫuṣūṣında
Şu‘ā‘-ı zer midür derk itmedi çeşm-i ḫıred Ḫāliṣ / Nedür ol zīver āyā mihr-i pür-enver ḫuṣūṣında