Klasik Türk Edebiyatı
gazel #162
Şāh-ı sābıḳ mihr-i ḫālıḳ şeh-süvār-ı lā-mekān / On sekkiz miñ ʿālemiñ keyfiyetin étdi ʿayān
Yetmiş ikki meẕheb u millet anıñ fermān-berḭ / Buyruġıyla çizginür bu māh-ı mihr-i āsımān
Kün degeç oldı zemḭn āsımān vaḥş-ı ṭayr / Muttaṣıl fermān-berḭdir ʿarş u ferş her āsımān
Şanṭiyā u İlyā u Fırḳıyā u Ṣarfiyā / Miñ bir adıdur dilimde her ṣubḥ-ı şām u her zamān
Muṣṭafā devrinde amma ʿāleme iŝbāt içün / Gün tek ol şāh-ı velayet ẕātını ḳıldı ʿayān
Aldı ḫaṭm-ı enbiyānıñ ḫātemiñ miʿrācda / Perde-yi refʿ eyledi verdi ḥaḳḭḳatden nişān
Ḳaṭreden ʿummāna şāmildir güneşden ẕerreye / Ḫalḭ olmaz yaʿni andan her mekān u zamān
Ṣāḥib-i devrān sulṭān-ı zamān u ḳabl-i baʿd / ʿĀlim-i esrār-ı ḫalḳ u ḫāliḳ-i ṣāḥib beyān
Fāriġ oldı oña her kim ki getürdi ilticā / Āsıtān-ı ʿāṣḭ-yi mücrimlere dāru’l-emān
Sāye-yi ṭūba ʿAlḭ aḥbābınadur selsebil / Ḳāṣirāt u ḥūr u ġılmān behişt-i cāvidān
Olmayınca sineñe mihr-i ʿAlḭ ẕerre yaḳḭn / Çıḫmaz andan kine u vesvās u ẓan gümān
Himmetḭniñ sḭnesi baḥr-ı ṣafādır dem-be-dem / Medḥ içinde ebr-i nḭsān tek olubdur dürr-feşān